نگاهی به نماد خورشید در تمثیلات سهروردی

نویسنده

استادیار دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه آزاداسلامی ـ واحد شهر کرد

چکیده

«خورشید» به‌عنوان یک موضوع همیشه موردتوجه شاعران بوده است. در دورة آغازین شعر فارسی توصیفاتی که از خورشید ارائه شده است، تنها جنبة تصویرسازی دارد. در سده‌های ششم و هفتم، خاقانی، عطار و مولانا بیش از دیگران به خورشید توجه نشان داده‌اند.
سهروردی (549 ـ 587 ﻫ . ق) ـ فیلسوف شهید و شهیر ایرانی ـ در آثار خود پی‌درپی از تمثیلاتی استفاده کرده که حضور خورشید در آنها از نظر بسامد قابل‌توجه است. این حضور چنان قوی، پررنگ و گسترده است که می‌توان خورشید را پایة تمثیلات و حتی تفکر او به‌شمار آورد.
در هفت قصه از مجموعه قصه‌های ده‌گانة کتاب لغت موران، خورشید نقشی محوری و اصلی دارد و حضور آن در بافت متن چنان قوی و مؤثر است که با حذف آن، شالودة قصه به‌هم می‌ریزد. این نقش‌آفرینی خورشید از تفکر فلسفی و اندیشه‌های اشراقی سهروردی مایه می‌گیرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Symbol of Sun Suhrawardi's Allegorical Works

چکیده [English]

 
 
From the earliest period of Persian poetry, the sun has been a subject of attention, and in the 6th and 7th AH, Khāghānī Shirvāni, Attār Nishāburi and Mowlānā Jalāl-al Din Balkhi employed the image of the sun in their poems.
But for Shahāb al-Din Suhrawardi (1155-1191), the Persian philosopher and mystic, the light and the sun have a special significance; according to him all creation is a successive outflow of the original supreme Light of Lights (Nur al-Anvar).
This article tries to analyze the symbol of sun in the Allegorical Works of Suhrawardi, especially Loqat-e Murān.
 
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Shahāb al-Din Suhrawardi
  • sun
  • Light
  • allegory
  • Loqat-e Murān